سلام کاشان پرس | اخبار و وقایع کاشان به صورت آنلاین
نویسنده: مریم قربانی 
هشدار کارشناسان درباره بحران زیرساختی در ایران؛ سهم سالمندان از جمعیت به 25 درصد میرسد
یک مرور نظاممند تازه درباره «شهر دوستدار سالمند» نشان میدهد ایران در آستانه یک تحول جمعیتی مهم قرار دارد؛ تحولی که با افزایش سهم سالمندان، نیاز به بازنگری جدی در طراحی شهرها، خدمات اجتماعی و سیاستگذاری شهری را پررنگتر کرده است.
پیش بینی می شود تا سال 2050 در حدود یک چهارم جمعیت جهان را سالمندان تشکیل دهند. در ایران نیز تعداد سالمندان از مرز 10 درصد کل جمعیت عبور کرده و پیشبینی میشود این رقم تا سال 2050 به حدود 30 درصد برسد.
این یعنی تقریباً از هر چهار ایرانی، یک نفر سالمند خواهد بود؛ موضوعی که به گفته پژوهشگران، ضرورت حرکت به سمت «شهرهای دوستدار سالمند» را بیش از پیش برجسته میکند.
شهر دوستدار سالمند، شهری است که در آن سالمندان از حقوق برابر با سایر شهروندان برخوردار باشند و فرصت های مناسبی را برای مشارکت و امنیت سالمندان فراهم کند و حداکثر تناسب را با نیاز ها و محدودیت های افراد سالمند داشته باشد.
این مطالعه که با بررسی منابع فارسی و انگلیسی تا سال 2024 انجام شده، وضعیت شاخصهای شهر دوستدار سالمند در ایران را بررسی کرد و نشان داد که هرچند برخی بخشها مانند فضاهای باز و ساختمانهای عمومی وضعیت نسبتاً بهتری دارند، اما چند حوزه کلیدی همچنان با ضعف جدی روبهرو هستند.
از جمله مهمترین این چالشها میتوان به احترام به سالمندان، ادغام و شمول اجتماعی، مشارکت مدنی، و فرصتهای فرهنگی و تفریحی اشاره کرد؛ حوزههایی که به باور نویسندگان، نقش مهمی در کیفیت زندگی سالمندان دارند اما هنوز در بسیاری از شهرهای ایران بهخوبی دیده نشدهاند.
پژوهشگران تأکید میکنند که برای ساخت شهرهای واقعاً دوستدار سالمند، فقط مناسبسازی فیزیکی کافی نیست. به گفته آنان، مشارکت اجتماعی سالمندان، تقویت احترام بیننسلی، توسعه برنامههای شغلی و داوطلبانه، و گسترش خدمات سلامت و اجتماعی باید در اولویت قرار گیرد.
در این مقاله همچنین بر ضرورت توسعه مراقبت در منزل و سواد دیجیتال سالمندان تأکید شده است؛ دو حوزهای که میتوانند استقلال، امنیت و مشارکت اجتماعی سالمندان را افزایش دهند. اجرای موفق این سیاستها نیازمند بودجهگذاری هدفمند، همکاری میان دستگاهها، و نظام پایش و ارزیابی منظم است؛ در غیر این صورت، شهرها در برابر موج سالمندی آینده آمادگی کافی نخواهند داشت. این پژوهش ضرورت برنامه ریزی بین رشته ای جامع برای سالمندشدن جامعه را نشان می دهد.
